Þá er maður staddur á Akureyri, í hálfgerðu vetrarveðri.  Það skall á með vitlausu veðri heima, með snjóstormi og látum.  Það varð allt rafmagnslaust og er ennþá.  Mamma er með krakkana og eldar ofaní  þá á gashellum.  Og  þar sem allt húsnæði er hitað upp með rafmagni er líka skítkalt í kofunum. 

Við vorum á námskeiði á FSA, sem stóð frá klukkann tíu í morgunn til kl. sex.  Það hefst aftur á morgunn kl.9 og verður til kl. þrjú.   Mikið rosalega var gott að hitta loksins fólk sem á við sömu og svipuð mál að stríða og við.  Ofsalega leið mér vel að geta talað um allt, án þess að finna fyrir skilningsleysi og  jafnvel fordómum í okkar garð.  Þetta er ómetanlegt að komast í svona hóp, þar sem maður fyrirfinnur fólk sem kinkar kolli og jafnvel brosir og hlær þegar maður er að lýsa hegðun eða skilningi manns á þessu öllu, algjörlega af því það upplifir það sama í sínu lífi, og veit þar með nákvæmlega um hvað málið snýst.  Allar tilfinningarnar sem hafa poppað upp í kollinum á manni á hinum ýmsu stundum og stöðum fá algeran skilning þarna.  Fólk getur ekki skilið vandann sem fylgir þessu öllu, ef það hefur ekki reynslu af því sjálft, sama hversu áhugasamt það er um að skilja mann.  Það er bara þannig.  Og það er því miður mjög grunnt á fordómum í garð barna og foreldra þeirra sem eru í þessu ati.  Oft er það tengt við lélegt uppeldi, en það er það bara ekki.  En eins og áður, þá er alltaf svo auðvelt að dæma hluti í kringum sig.  Það gerum við víst öll.  Staðreyndin er nú sú að ekkert okkar er fullkomið foreldri, og ekkert barna okkar er alltaf saklaust.  En við reynum að bregðast rétt við hlutunum og þeim aðstæðum sem við lendum í hverju sinni.  Oft erum við bara ráðalaus, og verðum þá bara að skálda sjálf í eyðurnar og trúa að við séum að gera rétt.  En svo erum við stödd hér á Akureyri núna á þessu frábæra námskeiði, að fræðast um þessa hluti og tileinka okkur nýja til að taka með sér heim.  Og miðað við það sem við fræddumst um í dag, þá segir það mér að við höfum bara staðið okkur andskoti vel í gegnum tíðina miðað við aðstæður og aðstoð  sem við höfum fengið.  Já, ég segi hiklaust að við höfum staðið okkur vel.  En auðvitað er alltaf hægt að standa sig betur.  Í alla staði gott námskeið sem allir hefðu gott af að sækja, til að öðlast betri skilning á þessum sjúkdóm.

Við erum stödd hjá Axel og Böddu yfir helgina, en þau voru svo góð að skjóta skjólshúsi yfir okkur í tvær nætur.  Ári gott að eiga ættingja til að heimsækja í Akureyrarferðum.  Gat að vísu ómögulega sofnað í gærkveldi og sofnaði ekki fyrr en að verða tvö í nótt.  Ég er líklega að breytast í þessa týpu sem á erfitt með að sofna á nýjum stöðum.  En ég var ekki svoleiðis, skrýtið.  Spurning hvort þetta sé merki um þroska eða afturför, ég veit ekki.  En hér er búið að ganga á með éljum í allan dag og öll fjöll í kring orðin hvít eða grá.  Mér skilst að það sé töluverður snjór heima.  Það verður gaman að keyra heim á morgunn á sumardekkjunum, en það er að vísu spáð blíðu fyrir morgundaginn.  Það er greinilega að koma vetur.

Þá er komið að því að gera skil á íslensku messuhaldi á Íslandi.

Nú er ég eins og gengur, guðhrædd og trúuð manneskja, sem trúi því að það sé líf eftir dauðann, og að okkar bíði eitthvað gott á hinum endanum, Ég trúi því líka að eftir ákveðinn tíma fáum að endurfæðast inn í þennan heim á einn eða annan hátt.

Ég trúi hinsvegar ekki á Guð í þeirri mynd, að þarna uppi sitji gamall og gráskeggjaður karl, sem stjórni alheiminum og örlögum okkar eins og hendi sé veifað. Ég trúi því ekki að Guð hafi skapað heiminn á sjö dögum. Og enn síður trúi ég á að heilagur andi hafi komið og barnað Maríu Mey, og áfram gæti ég talið.

Ég trúi að Guð sé allt það góða og fallega í kringum okkur. Guð er allt það góða í okkur sjálfum og öðrum í kringum okkur. Ég trúi að í kringum okkur séu hlutir sem við sjáum ekki, en finnum oft fyrir. Ég trúi því að í kringum mig séu þeir sem vilja mér vel. Ég trúi því að eitthvað stærra og meira bíði okkar þegar við deyjum.

Í kirkjum líður mér vel. Meira að segja mjög vel, og þá helst þegar ég fer ein þangað. Þar inni er mikill friður, og andleg ró er mikil þar. Það er afskaplega gott að setjast inn í kirkju og finna þar friðinn og rónna, þegar eitthvað mikið leitar á hug manns.

En svo eru messur allveg sér kapítuli út af fyrir sig. Þær eru eiginlega svo sér að ég skil þær nánast ekki. Einhversstaðar aftur í fornöld fraus tíminn hjá prestum og kirkjunnar mönnum held ég. Messurnar snúast um að sitja, þegja og hlusta. Með smá útúrdúrum þar sem manni er skilt að standa upp á meðan presturinn talar. Ég er ekki hissa á að börnunum okkar finnist drepleiðinlegt að sitja í kirkju, því mér finnst það undir flestum kringumstæðum sjálfri. Og að koma þreyttur í messuhald er allveg skelfilegt, því maður er stanslaust að verjast svefninum og geispanum til skiptis.

Nú myndi einhver halda að ég væri þrælspilltur guðleysingi, á því einu að dirfast að skrifa svona “áróður”. En það er svo langur vegur þar í frá. Ég er með krossinn, og verndarenglana á myndum upp á vegg á mínu heimili, því mér finnst það fallegt, því fylgir bara gott, og því ég trúi á það. Ég fer með bænir með börnunum mínum, og fræði þau um guð og englana, af því mér þykir vænt um trúna mína, og ég vil að börnin mín kynnist henni.

En ég spyr: Hvar er gleðin og ánægjan í íslenskum messum. Af hverju má ekki hlæja eða klappa í kirkju ef þannig stendur á. Mér finnst þetta allveg stórkostlega furðulegt. Það eina sem mér finnst vanta eru þrumupredikunirnar sem prestarnir lásu yfir fólki til þess að hræða guð í það, hér á landnámsöld og síðar. Ef það kæmist aftur í tísku, þá væri hægt að segja það með sanni að kirkjan væri ein stór tímaskekkja. Jú ég veit að þetta bara einfaldlega tíðkaðist ekki hér áður fyrr. En tímarnir hafa bara breyst, ótrúlegt en satt ( ætli biskupinn viti nokkuð af því, svei mér þá ! ).

Gospelmessurnar eru t.d. fullar af lífi, gleði og hlátri. Þær vekja hjá manni löngun til að fara í messu. Svertingjamessurnar úti eru t.d. eitthvað sem mig hefur lengi langað til að upplifa, þær eru bara æði ! Hvítasunnusöfnuðurinn er frægur fyrir góða tónlist og kórinn sinn, en þó svo mig langi ekkert að ganga í þann söfnuð, þá væri ég til í að fara og hlusta á þessa gleðitónlist þeirra. Fyrir mér eru venjulegar íslenskar messur barn síns tíma, og ótrúlegt allveg að kirkjunnar menn sjái ekki ástæðuna t.d. fyrir því að alltaf fækkar fólkinu sem sækir messurnar þeirra. Og ég leyfi mér að halda því fram og segja, að flestir fari til kirkju vegna skyldurækni, en ekki vegna þess að þeim finnist þetta svo einstaklega gefandi og gleðjandi athafnir.

Ég fer af og til í messu. Stundum vegna þess að mig einfaldlega langar til þess, en í flestum tilvikum er það nú samt svo, að ég fer vegna þess að ég kann stundum ekki við annað ( öðrum orðum skildurækni ). Mér finnst engin gleði umkringja athöfnina, fólk á samkvæmt gömlum reglum, óskrifuðum, að sitja alvarlegir og hlusta með galopin augu og eyru á það sem blessaður presturinn hefur að segja, sem er reyndar oftast gott og gilt, og eina tilbreytingin sem einkennir þessa athöfn er þegar maður á að standa upp, samkvæmt bókarinnar reglu. Ég meina, maður má ekki einu sinni sína hrifningu sína ef kórinn syngur ákaflega fallegt lag, sem veldur því að maður fær næstum kökk í hálsinn.

Og svo er nú líka hægt að tala um þessa blessuðu hræsnara, sem halda því statt og stöðugt fram að þeir séu kristnir og guðræknir menn, en um leið og farið er að tala um Guð berum orðum, þá fá menn sögulegt harðlífi og verða rauðir í framan.

Ef kirkjan ætlar sér að fara laða fleira fólk að trúnni og kirkjunni, þá verða menn einfaldlega að átta sig á því að það er ekki lengur árið 1879. Að halda í gömul og góð gildi er auðvitað af því góða, og á margan hátt nauðsynlegt. En það er ekki verið að tala um að það eigi að fara setja upp diskókúlur í hverri kirkju, og selja e-töflur í andyrinu, á meðan presturinn klæðir sig í glimmergallann sinn í skrúðhúsinu og hitar sig upp fyrir messu með því að syngja í karíókígræjunum sínum sem orgelsjóðurinn borgaði fyrir. Ótrúlegt en satt, þá er til hinn gullni meðalvegur.

Upp með gleðina í íslensku messuhaldi, hláturinn og klappið, því ég trúi að Guð hafi húmor, sé ótrúlega hláturmildur og með hjartað á réttum stað.

AMEN !!!

    Jæja komið þið sæl, eftir langan tíma. Ég var búin að ákveða að skrifa um íslenskt messuhald, kosti þess og galla en verð að geyma það til betri tíma, því annað leitar á hug minn í dag.

    Í dag fékk ég það sprautað beint í æð, hvað lífið er hverfullt, og að ekkert og enginn er sjálfsagður hluti af okkar lífi. Undanfarið ár er ég búin að vera inn á heimili hjá góðri konu, tæplega fertugri, í heimilisaðstoð vegna ýmissa veikinda sem hún hefur átt við að stríða, eftir að fótunum hafði verið kippt undan henni í orðsins fyllstu merkingu fyrir nokkrum árum síðan. Þessi kona á þrjú frábær börn, 18, 8 og 5 ára gömul. Yngsta strákinn tókum við, og tökum enn til okkar eina helgi í mánuði og meira ef á hefur þurft að halda.

    Í gærmorgunn bjó ég mig undir að fara til vinnu eins og vanalega, og átti að öllu venjulega að fara til hennar í dag. Nýlögð af stað í vinnu fékk ég símtal frá yfirmanni mínum, sem sagði að hún hefði slæmar fréttir að færa. Mér datt í hug dauðsfall, en alls ekki þetta. Þessi unga kona hafði látist snemma um morguninn, og 8 ára sonur hennar, hafði reynt árangurslaust að vekja móður sína. Að lokum hringdi hann í fjölskylduvin sem kom yfir, og að lítilli stundu liðinni var búið að kalla út foreldra konunnar, lækni, sjúkrabíl og annan góðan fjölskylduvin. En allt kom fyrir ekki, hún hafði yfirgefið líkamann, og þessa jarðvist.

    Þegar ég fékk fregnirnar kom yfir mig eitthvað sem ég get ekki almennilega lýst. Ég man ég fékk gæsahúð um allan líkamann, svo dofnaði ég öll upp og varð öll máttlaus. Að lokum brutust tárin út og ég vissi varla hvort ég væri að koma eða fara. Ég sá þrjú börn sem allt í einu voru orðin móðurlaus, án nokkurs fyrirvara. Og fyrsta hugsunin var að komast til þeirra og vera hjá þeim. Sem betur fer var ég ekki komin fram hjá heimili vinafólks okkar, og því kom ég þar við til að róa mig aðeins niður áður en ég hélt áfram. Mig kveið fyrir þeirri sjón sem við mér myndi blasa er ég kæmi til barnanna sem voru á heimili afa sinnar og ömmu. En ég vissi að ég gæti aldrei fyrirgefið sjálfri mér ef ég færi ekki, fyrir utan það að ég hefði aldrei getað hugsað mér að fara ekki til þeirra. Það er sagt að maður viti hverjir standi manni næst þegar maður mest þurfi á vinum að halda. Mikið var þetta erfiður dagur, en mér líður vel yfir því að hafa farið, getað létt undir með þeim, og vonandi sýnt þeim að þau eigi mig að hvenær sem er. Í mér eiga þau vin. Annar ómetanlegur fjölskylduvinur var hjá þeim í dag, og er sá vinur klettur fyrir þau að eiga að. 5 ára strákurinn kom með mér svo heim, og verður hjá mér yfir helgina. Hann er duglegur, og veit að mamma er dáin, en gerir sér samt enga raunverulega grein fyrir því á allan hátt, sem eðlilegt er. En eitt er þó víst, að börnin eiga góða að, amma þeirra og afi hafa verið þeirra stoð og stytta í gegnum árin, ásamt mörgum öðrum þar í kring sem munu án nokkurs efa reynast þeim vel. Allir eru tilbúnir að hjálpa og mikil samúð og hlýjar hugsanir fylgja í kjölfarið á því.

    Ég upplifði það allt í einu að finna hversu náin ég var orðin fjölskyldunni. Mér finnst ég hafa misst eihvern náin mér. Og það nístir. Ég finn þörf hjá mér að vera hjá börnunum, vernda þau og passa. Ég myndi halda til á heimili afa þeirra og ömmu ef ég vissi að það myndi hjálpa þeim. Ef ég gæti tekið eitthvað af vanlíðan þeirra yfir á mig til að létta þeim byrðina, þá myndi ég hiklaust gera það. En ég veit að hugur fylgir hjarta og það er gott. Mér finnst samt eins og ég eigi að geta gert meira en ég er að gera. En þess í stað get ég bara boðið þeim mína aðstoð og látið þau vita að ég komi hlaupandi ef þau þurfi á að halda, dag eða nótt.

    Þetta er skelfilegur atburður á allan hátt, en einhvern veginn verð ég samt að hugsa þetta þannig, og trúa því, að á endanum eigi þetta eftir að blessast og að úr öllu rætist. Allra vegna trúi ég og treysti á að það stytti upp um síðir, og að sólin muni birtast aftur og brosa til þeirra. En eitt er á hreinu, að mínar dyr munu alltaf standa þeim opnar, sama hversu mikið rignir, og sama hversu háværar þrumurnar verða. Það eru erfiðir tímar framundan hjá þeim, en hugur minn er hjá þeim öllum stundum núna, og óska ég þeim styrks og þreks til að komast í gegnum missinn og sorgina.

Jæja góðir hálsar þá er komið að því, vona bara að ég móðgi engann. En ef svo er þá biðst ég bara fyrirfram fyrirgefningar.

Ein er setning sem fer agalega í taugarnar á mér, og kemur hún eingöngu frá fólki sem býr í þéttbýlinu. Eiginlega fer hún orðið svo í taugarnar á mér að það jaðrar við yfirsuðu í reiði þegar ég heyri hana. Þessi setning finnst mér lýsa innri manni þeirra sem nota hana. Þessi setning framleiðir svo mikla þrjósku innra með mér, að í hvert skiptið sem ég heyri hana þá verð ég svo ákveðin í því að sama hvað á eftir að dynja á mér í lífinu, þá kem ég ALDREI til með að flytja í þéttbýlið. En ef ég hreinlega neyðist til þess vegna heilsufarslegra ástæðna eða einhverra annarra óhjákvæmilegra aðstæðna, þá mun ég velja mér svo lítið þéttbýli að það varla teljist til þéttbýlis.

        En þessi fræga setning er yfirleitt notuð þegar rætt er um það að dreifbýlisbúar eigi að sitja við sama borð og þéttbýlisbúar í sambandi við þjónustu og öðru því tengdu. Þessi setning hljómar einhvernveginn svona en er þó til í ýmsum útfærslum “Já en þið verðið bara að gera ykkur grein fyrir því að þið kusuð að búa í dreifbýlinu” Þetta er s.s. afsökunin sem allt of margir þéttbýlisbúar nota til að gera okkur dreifbýlisbullunum grein fyrir því að við getum ekki setið við sama borð og þau hin sem búa greinilega í nafla alheimsins, þ.e. þéttbýlinu. Ég spyr bara “Kusuð þið þá sem búið í þéttbýlinu ekki að búa þar, eða voruð þið kannski þvinguð til þess ? “ Fyrir mér er þetta mjög einfalt. Hér á Íslandi búa nú flestir við þann kost að geta valið um það hvar þeir búa, og í mjög mörgum tilfellum er það nú svo, að það eru dreifbýlisbúarnir sem þá helst “neyðast” til að flytja í þéttbýlið, vegna skorts á atvinnutækifærum í þeirra heimabyggð.

        Persónulega finnst mér þetta ekkert annað en fordómar. Og eins og svo margir vita að þá er uppspretta fordóma ekkert annað en fáfræði og hræðsla við eitthvað sem við þekkjum ekki. Öll erum við þó haldin einhverskonar fordómum, en misjafnt er hvernig við kjósum að taka á þeim.

        Er þetta ekki allt spurning um virðingu. Ég persónulega ber mikla virðingu fyrir þéttbýlinu, þó minnst fyrir höfuðborginni þar sem mér finnst allt of mikið snúast um að það sé aðalstaðurinn, af því að þar er allt sem hugurinn girnist. Ég persónulega myndi aldrei vilja ala börnin mín upp á höfuðborgarsvæðinu einfaldlega vegna minna eigin ástæðna. Þeir sem kjósa að gera það, gera það þá líklega vegna sinna ástæðna, sem mér ber að virða að öllu leyti. Svo getur fólk kvabbað og þrasað um það sín á milli á hvorum staðnum sé best að búa á. Niðurstaðan er samt alltaf sú sama. Þar sem þú kýst að búa, villt búa, getur búið og ert ánægður þar sem þú býrð, þar er nafli alheimsins fyrir þér. Það eru í raun forréttindi að geta búið nákvæmlega þar sem þig langar til að búa. Ég veit um fullt af fólki sem langar að búa í dreifbýli, en hefur því miður ekki kost á því, vegna ýmissa aðstæðna, yfirleitt bágborinna atvinnutækifæra á staðnum. Aftur á móti er þetta yfirleitt ekki vandamál fyrir þá sem langar að flytja úr dreifbýlinu yfir í þéttbýlið, svo framarlega sem þeir eiga ekki húsnæði, sem þá oft reynist ómögulegt að selja vegna þess að húsin eru nánast verðlaus. Engin leið er að selja vegna lítillar vinnu á staðnum sem veldur því að enginn hefur áhuga á að flytja þangað.

        Kostir og gallar eru allstaðar, hvar sem þú býrð. Og í hvert skipti sem ég heyri þessa setningu finnst mér eins og það sé verið að segja við mig “Af því að þú kaust að yfirgefa þéttbýlið, þá verður þú að gera þér grein fyrir því að þú varst að yfirgefa siðmenninguna og þar með allan þann rétt sem henni fylgir. ”Ég sætti mig við ýmislegt sem fylgir því að búa í dreifbýlinu. Ég þarf að keyra lengri vegalengdir til að sækja alla þá þjónustu sem ég á rétt á, og mér finnst það líka allt í lagi því það er eðlilegt. Ég sætti mig við það að þurfa að keyra börnin mín u.þ.b. 45 km (fram og til baka) til að koma þeim í leikskólann, og ég sætti mig líka við að barnið mitt sem er í grunnskóla þarf að sitja í skólarútunni sömu u.þ.b. 45 km leiðina 5 daga vikunnar allan veturinn. Ég sætti mig við að ég get ekki stokkið út í sjoppu eða búð hvenær sem mér dettur í hug, ég fer í þéttbýlið og versla þar inn fyrir u.þ.b. viku í senn. Ég sætti mig við að hér sé ekki sundlaug í næsta nágrenni, þar sem börnin mín og ég getum hoppað í þegar okkur langar til. Ég sætti mig við að þurfa keyra um eða yfir 100 km fram og til baka ef einhver úr fjölskyldunni þarf að leita til læknis. Ég gæti talið upp margt fleira sem ég sætti mig við og er bara hæstánægð með, því þetta er partur af því að búa í dreifbýli.     

       En svo er aftur á móti annað sem ég get ekki sætt mig við. T.d. sætti ég mig ekki við að þurfa að keyra á ömurlegum moldar- og malarvegum, og hef þá jafnframt á tilfinningunni að ég hafi farið um nokkra tugi ára aftur í tímann um leið og ég yfirgaf þéttbýlið. Nú er ég ekki að kvarta yfir veginum við mínar bæjardyr, en það þarf ekki að leita langt austur fyrir mig til að finna hálfgerða fornaldarstíga sem eiga að heita þjóðvegir. Meira að segja hringvegurinn er ekki enn kominn inn í nútímann, en svo dettur mönnum í hug að ætla að fara malbika veg yfir hálendið. Er ekki eðlilegra að geyma hálendið og reyna að klára aðalvegi landsins þannig að okkur sé sómi af. Það býr ekki fólk upp á miðju hálendi. Það er oft eins og fólkið í dreifbýlinu skipti minna máli en þeir sem búa í þéttbýlinu. Svo eru t.d. leikskólamálin. Mér finnst það t.d. algerlega óviðunandi að leikskóla barnanna minna sé lokað um leið og grunnskólanum lýkur sem er í kringum 20. maí, og opnar ekki fyrr en seint í ágúst, þegar grunnskólinn byrjar sitt vetrarstarf, af því þar er rekin ferðaþjónusta í húsnæðinu yfir sumarið. Mér finnst ég órekjanlega eiga sama rétt og aðrir í leikskólamálum. Nú er ég ekki að skella allri skuld á nýja sveitarfélagið mitt. Ég hef átt gott samstarf við fólk þar og vona að það haldi áfram. Þetta vandamál var til staðar áður en sameining sveitarfélaganna átti sér stað. En aftur á móti finnst mér sveitarfélgið mitt bera ábyrgð á því að börnin mín njóti sama réttar og önnur börn í þéttbýlinu. Hér hjá mér og í næstu sveit búa fleiri en eitt og fleiri en tvö börn á leikskólaaldri. Þau eru ef satt skal segja þó nokkuð mörg, þannig að mínu mati á þjónustan vel rétt á sér, og ætti að vera á forgangslista sveitarfélagsins, að greiða úr og lagfæra þau mál fyrir næsta sumar.

        Ég vona svo sannarlega að sveitarfélagið líti ekki á okkur sem byrði sem það neyðist til að bera á herðum sér. Ég reyndar trúi því alls ekki fyrr en þá á reynir.

        Framhaldsskólamálin finnst mér sorgleg vægt tekið til orða. Ef börnin mín ætla sér í framhaldsskóla, þá annaðhvort verða þau að fara inn á Akureyri, Lauga, eða jafnvel enn lengra þar sem eru heimavistir. Eða að ég sem foreldri verð að keyra barninu mínu á hverjum einasta degi inn á Húsavík í framhaldsskólann þar, af því að þar virðist metnaðurinn vera í svo miklu lágmarki og áhugaleysið algert, fyrir því að bjóða upp á heimavist fyrir þau börn sem búa ekki á staðnum. Þetta finnst mér vera skólanum til mikillar vansæmdar.

        Ég gæti haldið áfram að kvarta yfir einhverju öðru, og lengt þennan pistil minn enn meira, en ég ætla að sleppa því. Því sannleikurinn er sá, að ég sé miklu fleiri kosti en galla við að búa þar sem ég bý. Það segir mér að ég bý á góðum stað þar sem ég get brosandi alið upp börnin mín við góð skilyrði. Ég tel það gríðarleg forréttindi að geta búið og alið upp börnin mín í sveit. Eiginlega finnst mér það ómetanlegt. Þegar þau verða svo eldri, geta þau svo valið það sjálf hvað þau vilja gera. Ef þau vilja halda áfram að búa í dreifbýlinu ætla ég svo sannarlega að vona að skilyrðin til þess verði orðin betri en þau eru núna, til þess að þau “neyðist” ekki til að flytja í þéttbýlið. En ef þau kjósa það sjálf að flytja úr dreifbýlinu yfir í þéttbýlið, einfaldlega af því þau vilja það frekar, þá mun ég virða það af heilum hug. Þau hafa þá allavegana þá reynslu og þekkingu á því hvað það er að eiga heima í dreifbýli.

        Svo held ég að þéttbýlisbúar myndu segja eitthvað ef engin þjónusta væri fyrir utan bæjarmörkin hjá þeim. Engar búðir neinstaðar, engin salerni nema þá kannski einhverjir ferðakamrar hér og þar við vegkantana. Ef fólk ætlaði sér að fara í viku til ½ mánaðarfrí út á land í sumarhúsið sitt á Vestfjörðum yrði það að eiga ansi stóran bíl til umráða til þess að koma öllum matarbyrgðunum fyrir. Og þó svo að nokkrir gallharðir friðarsinnar yrðu kannski ósammála mér, þá held ég að landið yrði ansi fátæklegt og líflaust ef enginn byggi út á landi.

        En kannski hef ég rangt fyrir mér. Kannski tækju öll kúabúin og fjárbúin sig vel út innan um hestahúsahverfin í höfuðborginni, eða jafnvel inn við Ingólfstorgið í 101. Það kæmist nú örugglega eitt miðlungs fjárbú fyrir þar sem húsbruninn varð við Austurstræti fyrr í sumar. Svo yrði afgirt nokkurra sjómílna svæði fyrir utan Reykjavíkurhöfn þar sem öllum fiskeldisfyrirtækjum yrði safnað saman og gætu blómstrað þar með frábæru útsýni yfir aðalmiðstöð menningarinnar á Íslandi. Svo yrði öll ferðaþjónusta takmörkuð við 1. júní til 31. ágúst á hverju ári, því allir rekstraraðilar og vinnukraftar þjónustunnar ættu heima á sama stað og allir aðrir landsbúar. 3 mánaða matarbyrgðum hótelanna yrðu fluttar með flugvélum sem myndu svo fleygja þeim út í fallhlífum yfir hvern áfangastað fyrir sig. Svo ég tali nú ekki um alla flugvelli á landinu. Það yrði gífurlegur sparnaður í fluggeiranum ef öllum flugvöllum yrði lokað á landinu nema í Reykjavík, og eingöngu yrði boðið upp á útsýnisflug yfir landið, og einstaka flugvelli yrði haldið við í þeim eina tilgangi að geta bjargað erlendum ævintýrasjúkum tjaldbúum í lífsháska, og til að afferma erlenda ævintýrasjúka tjaldbúa sem eiga eftir að lenda í lífsháska. Yrði það ekki paradís ef allir á landinu myndu búa á einu og sama horninum á landinu ? Þá þyrfti ekki að eyða svona ægilega miklum peningum í vegaframkvæmdir út á landi. Þá yrði þetta bara eins og í gamla daga þar sem tók fólk 2 daga að komast frá Rvk til Akureyrar eftir hlykkjóttum og holóttum malarvegum. Ísland yrði gert að einum stórum þjóðgarði, fyrir utan vöggu menningarinnar auðvitað, og boðið yrði í misjafnlega langar safarígönguferðir um misjafnlega stór svæði á landinu, því ekki mætti keyra þar um á vélknúnum ökutækjum nema eftir örfáum sérmerktum vegum Það yrði sko æðislegt. Maður færi í menningarfræðsluferðalag með fjölskyldunni sinni og gæti bent hingað og þangað og sagt “Sjáið þið krakkar, þarna bjó einu sinni fólk” Það yrði sko menning !!!

        Er ekki málið bara það að öll þörfnumst við hvors annars, á einn eða annan hátt. Ég er afskaplega fegin að einhverjir vilja búa í þéttbýli, því ég held það yrði ansi langsótt t.d. að reisa hátæknispítala annarstaðar en í þéttbýli, allveg eins og það væri frekar langsótt að ætla að reka stærðarinnar kúabú í miðbæ Reykjavíkur. En öll eigum við að eiga jafnmikinn rétt, hvort sem við eigum að heita þorparar, borgarar, bæjarar eða sveitarar.

        Ég ber virðingu fyrir öllum þeim sem velja sér samastað þar sem þeir vilja búa. En ég get ekki borið virðingu fyrir þeirri staðreynd að margir eru orðnir ansi blindir á að margir staðir á landinu eru gersamlega að leggjast í eyði. Straumurinn rennur til höfuðborgarinnar, því þar á víst framtíðin að vera. Mér finnst lítil framtíð í því að allir safnist á einn og sama staðinn. Og ég segi við þá sem mestu ráða. “Skammist ykkar. Skammist ykkar fyrir að flytja ekki meiri fyrirtækjastarfsemi út á land, hér gætu mörg fyrirtækin blómstrað ef bara einhver áhugi væri fyrir því að slíta naflastrenginn frá höfuðborginni, og menn færu að opna augun á sér fyrir því að það er líka til framtíð út á landi”. Það hreinlega verður að vera framtíð út á landi.

          Já, nei góðan daginn öll sömul, þið eruð hérna ennþá sé ég. Þolinmóðar mannverur hér á ferð greinilega. Já ég er loksins að drullast til að skrifa, en ég hef reyndar góða afsökun fyrir því. Í fyrsta lagi er sumar og þá er maður bara miklu meira úti, eðlilega. Í öðru lagi er bara búið að vera brjálað að gera undanfarið. Núna um síðustu helgi, 13.- 15. júlí nánar tiltekið var haldið hið árlega Ásbyrgismót, sem er fótbolta- og frjálsíþróttamót fyrir félögin hér í Kelduhverfi, Öxarfirði, Kópaskeri, Raufarhöfn og Þórshöfn. Hefði mátt vera aðeins betra veður, en það slapp þó fyrir horn, þrátt fyrir svolítinn kulda, og smá súld á köflum. Leifur Heppni ( ungmennafélagið okkar hér í sveit ), rakaði svoleiðis inn verðlaunum og stigum. Við fengum 4 bikara af 5 mögulegum, stigabikarinn og alles. Frábær árangur þrátt fyrir að vera minnsta félagið. Hörku íþróttafólk sem við eigum hér.

          Jæja ég nenni ekki að hafa þetta lengra í núna, en lofa að setjast niður núna á næstunni og semja eina þrusu ræðu fyrir ykkur að lesa, það eru nefnilega hlutir að gerjast í hausnum á mér sem þurfa aðeins lengri gerjunartíma, svo ég geti skilað þeim sómasamlega frá mér í lesanlegu prenti. En það verður áhugavert þegar það kemur, og örugglega skiptar skoðanir á því máli. Ég get eiginlega lofað ykkur því. Þangað til þá elskurnar mínar, bið ég að heilsa. Yfir og út.

Já komið þið sæl, nýr pistill á leiðinni, og í mótun jafn óðum og hann er skrifaður.  Hér er bara sumarið farið í sumarfrí, held ég, því hér er búið að vera um 4 stiga hiti síðastliðna þrjá daga ( að meðtöldum deginum í dag ! ).  Hálf napurt verð ég að segja.  Svo hlustaði maður á það í fréttum í gær að Hellisheiði eystri væri ófær vegna skafrennings, slyddu og krapa.  Ekki amalegt svona í lok júnímánaðar.  Maður huggar sig við það að rigningin lét aðeins sjá sig.  Hér hefur varla komið dropi úr lofti allan mánuðinn, þannig að gróður er farinn að skrælna og tún að brenna.  Þannig að þessi rigning var kærkomin.

            Síðustu helgi ákvað fjölskyldan að skella sér í útileigu, og ákvörðunarstaðurinn var Atlavík í Hallormsstaðarskógi.  Þannig að eftir vinnu hjá mér og íþróttaæfingu drifum við okkur af stað á fimmtudagskvöldið.  Við vorum komin þangað og búin að koma okkur fyrir um miðnætti.  Allveg er þetta snilldarstaður, og reyndar allt þetta svæði þarna.  Það er ógrynni af stöðum sem hægt er að skoða og ferðast um þarna án þess að þurfa færa sig á milli náttstaða.  Algjör náttúruparadís.  Á laugardeginum drifum við okkur á hátíð í Hallormsstaðaskógi sem kallast Skógardagurinn mikli.  Þetta er titlað sem uppskeruhátíð skógarbænda, og er hreint út sagt meiriháttar framtak hjá fólkinu sem stendur að þessu.  Þarna var ýmislegt fyrir börnin, ratleikur, fimleikasýning hjá yngsu börnunum, skemmtiatriði á sviðinu eins og trúðarnir Búi og Bína, og svo komu Tóti tannálfur og Jósafat mannahrellir úr söngleikritinu Benedikt Búálfur ( ég tók það upp á myndbandstökuvél og stelpurnar eru vitlausar alltaf að fá að horfa á það).  Svo var hvorki meira né minna en heilgrillað naut, sem hljóðaði upp á 220 kg skrokk, sem tein var stungið í gegnum og hann síðan látinn hringsnúast yfir eldi í ca. 20 klt.  Síðan var hópur í því að skera hann niður í bita, sem fóru svo á trébretti sem á voru líka tannstönglar og grillsósur, sem annar hópur labbaði svo með út um allt til að bjóða fólki að borða.  Og ég get varla sagt annað en “nammi nammi namm, og fullt af slefi með”, þvílíka sælgætið, ég hefði aldrei trúað því að þetta gæti verið svona gott, en þetta reyndist vera meira en bara gott !  Svo var hellt upp á skógarkaffi ( ketilkaffi ), yfir opnum eldi, þetta var nánast eins og í villta vestrinu, svo stakk maður bara hendinni í ofnhanska og hellti sér í bolla þegar búið var að taka ketilinn af eldinum.  Það bragðaðist bara ótrúlega vel, þó svo maður hafi þurft að skilja síðasta sopann eftir vegna kaffikorgs, en það var bara allt í lagi.  Örstutt svo þar frá var verið að steikja skógarlummur yfir opnum eldi á stórri pönnu.  Menn höfðu bara deigið í 2 ltr. gosflöskum og  helltu svo bara beint á pönnuna.  Þær brögðuðust vel.  Hann var þarna hann Hákon Aðalsteinsson sem flestir ættu nú að kannast við.  Sérstakur maður með meiru.  Við fengum ágætis veður þarna inní skóginum en það var samt frekar kalt, og hífandi rok þegar maður kom út úr trjágróðrinum, en sólin lét nú sjá sig þrátt fyrir það.  En ég mæli eindregið með þessari hátíð, hún er allveg meiriháttar.

            Eftir hátíðina ákváðum við að drífa okkur til Egilsstaða í sund með stelpurnar, sem þær voru að vonum ánægðar með.  Þetta var allt voða fínt. Jónsi tók Jónínu Freyju með sér inn í klefa og ég tók Dagbjörtu Nótt.  Svo hittumst við í sundi og allt voða gaman. Í sundi var einnig slatti af torfæruliði, en það hafði verið torfærukeppni rétt utan við Egilsstaði fyrr um daginn.  Jæja þá fer að draga til tíðinda, eins og maður segir.  Ég fer og syndi minn sundsprett eins og ég geri yfirleitt og Jónsi var með stelpunum í barnalauginni ásamt fullt af öðru fólki.  Þegar ég er búin að synda ca. 300 mtr. tek ég eftir því að Jónsi kemur labbandi með báðar stelpurnar með sér og með Dagbjörtu í fanginu.  Ég var þarna í grunna endanum en hann stóð við djúpa endann, ég hélt fyrst að hann væri bara að fara með þá eldri inn á klósett, en tók þá eftir því að hann var eitthvað vandræðalegur á svipinn, þannig að ég synti yfir.  Hann sagði mér þá að taka Jónínu Freyju, sem ég og gerði.  Ég skildi nú ekki neitt í neinu, þó svo að illur grunur hafi leitað á mig.  Jæja eftir dágóðan tíma kom Jónsi með litla krílið út í laug aftur.  Þá hafði Dagbjört komið til hans í barnalauginni þarna áður og sagt við hann “pabbi ég þarf að fá bleyju”. Jónsi kváði og hún endurtók “ég þarf að fá bleyju”.  Honum brá illilega þegar hann tók utan um rassinn á krakkanum, og var fljótur að kippa sér upp úr með þær báðar og inn í klefa með Dagbjörtu sem öskraði og æpti eins og væri verið að drepa hana á meðan Jónsi var að vandræðast með hana þar.  Þá hafði greinilega losnað svona vel um hjá minni og hún látið vaða bara góða hrúgu í sundbolinn.  Sem betur fer tók enginn eftir þessu út í laug ( höldum við ). 

Eftir að Jónsi kom aftur með hana út í laug fórum við yfir í barnalaugina, og héldum að vandræðin væru að baki.  En nei nei, ekki aldeilis.  Þegar við vorum búin að spjalla í dágóðan tíma, varð mér litið á Dagbjörtu Nótt og niður í rasshæð hennar.  Og obbobbobb, var þá mín ekki búin að láta aðra hrúgu vaða í sundbolinn.  Ég greip utan um rassinn á henni, stökk með hana upp úr og labbaði frekar greitt með hana í átt að búningsklefanum, en neyddist til að fara fram hjá heitupottunum sem voru fullir af torfærufólki.  Það horfði á eftir mér, þar sem brúnn drulluvökvi lak niður handleggina á mér þar til ég hvarf inn í klefa.  Jónsi seig niður í barnalauginni, og vildi helst bara láta jörðina gleypa sig á því augnabliki, því að fólk renndi augunum til hans eftir að ég hvarf inn.  Rétt á eftir stukku tvær manneskjur ofan í laugina akkúrat þar sem ég hafði farið upp úr með litla kúkalabbann, og þá sprakk víst allt úr hlátri í pottinum.  Jónsa langaði ekkert til að vera þarna lengur.  Ég held hann hafi verið ofsalega feginn þegar ég veifaði honum út, að það væri best að koma sér upp úr og í föt.  Þannig fór um sjóferð þá ( eða sundferð réttarasagt ).  Það má nú kannski segja að litla dýrið hafi hreinlega gefið skít í Egilsstaði.  Vonum bara að enginn þekki okkur þegar við komum þangað næst. 

Vona að þið hafið það gott elskurnar mínar.  Góðar hægðir  ( nei stundir, meina ég ) !!!

Jæja það er víst best að fara tjá sig eitthvað, kominn tími til.

            Héðan er víst örugglega eitthvað að frétta ef ég reyni að týna eitthvað til og muna eitthvað skemmtilegt. 

Nú er sjómannahelgin nýliðin og mér skildist að Grindvíkingar hefðu nánast drukknað og fokið í burtu vegna einstakrar veðurblíðu, sem eingöngu þekkist á þessu landshorni.  Hér fyrir norðan var þvílíka sólskinið og blíðan ( enda ekki við öðru að búast ).  Ég fór á Húsavík á laugardeginum með stelpurnar og Hjalta Þór.  Við drifum okkur í siglingu, sem boðið var upp á, og hoppuðum um borð á einn hvalaskoðunarbátinn.  Þessi sigling breyttist óvænt í hvalaskoðunarferð, því út á flóanum voru tveir hnúfubakar að spóka sig.  Við náðum að komast allveg að þeim, þannig að þeir voru allveg upp við skipið í dálítinn tíma.  Stelpurnar urðu ægilega ánægðar, en samt svolítið hissa yfir því að sjá allt í einu svona ferlíki rísa upp úr sjónum.  Þannig að þetta varð mjög ánægjuleg ferð í frábæru veðri.  Þó að ég sé meðmælt hvalveiðum, þá er allveg magnað að sjá þessar skepnur í návígi og sprellilifandi.

            Nú eru Jónsi og Hjalti Þór út í Danmörku ásamt öllum nemendum úr 9. og 10 bekk Öxarfjarðarskóla og 4 öðrum fullorðnum.  Þau flugu út í gærkveldi og koma heim á mánudagsmorgunn.  Ég talaði við Jónsa í kvöld, og hann var bæði sveittur og þreyttur eftir mikið þramm um götur Kaupmannahafnar í 27 stiga hita og sól.  Það er einhver ægileg hitabylgja þarna núna og spáð áframhaldandi. Þau eru svo að fara og hitta dönsku krakkana á morgunn sem þau eru búin að vera skrifast á við í vetur.  Þetta verður ægilega gaman hjá þeim.  Það verður tívolí, dýragarður, söfn, strikið og margt fleira.

            Svo get ég opinberað það svona til að hneyksla einhverja, að mín er búin að raka af sér allt hárið, og orðinn skallapoppari aftur.  Ég var eitthvað búin að vera gæla við þetta undanfarnar vikur, því ég var komin með þvílíkan hárlubba ( eiginlega hefði ég getað endurvakið gamla tískubylgu, sítt að aftan,  en komst svo að þeirri niðurstöðu að það væri eiginlega vægt til orða tekið skelfilegt mál.  Enda ekki alltaf gott að vekja upp gamla fortíðardrauga sem eiga bara að fá að sofa svefninum langa það sem eftir er ).  Hafði ekki komið nálægt skærum síðan í apríl einhverntíman, þannig að eitthvað varð að gera.  Þannig að þegar ég kom heim úr vinnu í gær sá ég mér leik á borði, því enginn var heima, labbaði mér inn á baðherbergi, leit í spegilinn og hugsaði með mér, “Nei, fjandinn hafi það Ágústa, þetta blessaða hár þitt vex hvort sem er aftur ef þú sérð eftir þessu.”  Og með það að leiðarljósi tók ég út rakvélina gömlu og góðu sem ég hafði ekki notað síðan rétt fyrir áramótin 1998-1999 og kvaddi lubbann.  Ég verð nú að viðurkenna að mér fannst smá breyting á þegar ég leit í spegilinn aftur eftir gjörninginn.  Og svo fékk ég smá hnút í magann og hugsaði “Úpps, hvað ætli fólk segi þegar það sér mig,”  og sá fyrir mér grjótkast og útskúfun úr samfélaginu.  En svo ákvað ég að segja ofsóknaræðinu stríð á hendur og gefa skít í álit annarra á minni hárgreiðslu ( eða hárgreiðsluleysinu frekar ).  Að vísu þekkti ein konan mig ekki sem ég fór að vinna hjá í dag, en hún hló bara þegar hún uppgötvaði að þetta væri ég.  Almennt hefur fólk bara orðið svolítið hissa, en það er bara fínt.  Ég hugsaði með mér að nú hefði fólk eitthvað að smjatta á næstu vikurnar, og þeir allra hörðustu eiga eftir að gera mat úr þessu næstu mánuði.  Eins og t.d. fyrrum eigandi þessa húsnæðis sem við búum í en við skulum kalla hana “Soffíu frænku” svo við nafngreinum engan hér, þó svo margir viti um hvern ég tala.  Hún virðist hafa einstaklega mikla ánægju af því að hneykslast og setja út á allt sem snýr að okkur, og ef það snýr ekki að okkur, að þá býr hún það til og snýr því svo að okkur.  Hún hefur undanfarið haft miklar áhyggjur af því að ég hugsi lítið um börnin mín, sé aldrei heima hjá mér, og að við LÁTUM mömmu passa þær allar stundir, og mamma sem á að vera svo mikill sjúklingur, hvernig í ósköpunum hún fari að því að geta passað þær svona mikið.  Og þegar mamma fór austur á firði, þá velti hún því mikið fyrir sér hvað ég gerði við börnin á meðan, og velti upp þeirri spurningu hvort ég gæti hugsanlega hafa geymt þær í bílnum á meðan ég væri að vinna.  Já hugsið ykkur, hvað fólk hlýtur að lifa erfiðu og innihaldslitlu lífi fyrst það hefur svona einstaklega mikinn áhuga á athöfnum fólks sem það þekkir ekki, nema þá rétt í sjón.  Ég held bara að hún hljóti að vera svona  hræðilega afbrýðissöm, því þetta er farið að leggjast alvarlega á sálina í henni.  Allavegana er ég orðin svolítið þreytt á þessum ádeilum frá konu sem greinilega hefur það að aðaláhugamáli að hneykslast á fólki ( hún er allavegana mjög fær í því, enda reynslumikil með eindæmum ). 

           Þannig að ég hef tekið ákvörðun.  Ég hef ákveðið að tileinka Soffíu frænku þennan vorrúning minn.  Hún getur þá tekið sér frí frá áhyggjum af aumingja börnunum hér á bæ, og kjamsað á því næstu mánuðina hvað ég hljóti að þjást af athyglissýki, það væri ágætis tilbreyting fyrir hana, því hún hlýtur að vera orðin leið á að tyggja sama matinn svona lengi.  Þannig að í raun er ég að stuðla að góðri meltingarstarfsemi hjá kellingunni, með því að gera nýja hluti reglulega         ( verð samt að passa mig á að gera það ekki of ört því þá gæti staðið í henni, hún næði  ekki að kyngja nógu fljótt ).  Þannig að: “Soffía Frænka, þetta er fyrir þig, húrra húrra húrra, megi hún lengi lifa”

            Svo á morgunn, eða annaðkvöld er ég að fara inn á Akureyri að ná í Thelmu Ósk, en hún ætlar að vera hjá múttu næstu 3 vikurnar eða svo.  Mamma hennar og Pabbi ætla að gista á Sauðárkróki hjá foreldrum Hjördísar ( mamma Thelmu ), en þau ætla að keyra til Akureyrar með Thelmu á móts við mig.  Það verður eitthvað gaman fyrir stelpurnar þrjár að hittast, Jónínu Freyju og Dagbjörtu Nótt hlakkar voða mikið til að sjá hana. 

En æi, nú er vont, hvað geri ég við Jónínu Freyju og Dagbjörtu Nótt á meðan ég fer á Akureyri, klukkan verður orðin svo margt að ég verð að koma þeim einhversstaðar í pössun.  Aha, ég veit, ég bið bara Soffíu frænku um að passa, hún yrði örugglega ánægð með það, að vita af börnunm í öruggu skjóli.  En ætli maður geri ekki bara það sama og venjulega: “LÁTI mömmu passa”.

Hafið það gott krúttin mín. Kveðja frá einni tvílembdri úr sveitinni.

Skítakuldi og leiðindaveður.  Já það ætlar seint að koma þetta blessaða sumar okkar hér fyrir norðan.  Það skiptast á skin og skúrir vægast sagt.  Einn daginn er blíða og sól en þann næsta er komin éljagangur og slydda með vott að rigningu og skítaroki.  Semsagt, ekta íslensk veðrátta.  Það er vonandi að þetta fari skánandi eftir helgi.  Ég ætla ekki að segja mikið þó ég geti það, því ég eiginlega nenni ekki að hafa þetta langt.

 Hér á bæ erum við búin að vígja þetta líka dýrindis hesthús, sem í sjálfu sér er svo fínt að það væri nánast hægt að búa þar inni ef það væri nokkrum gráðum hlýrra þar inni.  Allir básar og stíur úr ryðfríu járni og veggirnir klæddir í vatnsvarðann krossvið upp að miðju, og hvítmálað þar fyrir ofan, og svo mætti lengi telja.  Jónsi á allan heiðurinn af þessu virki, enda þúsundþjalasmiður með meiru.  Hér eru komnir tveir hestar á beit, og sá þriðji væntanlegur í haust.  Þannig að það fjölgar í bústofninum hægt og sígandi. 

Svo er sauðburður búinn að standa yfir á flestum bæum, og túnin farin að fyllast af lömbum að leik.  Alltaf jafn fögur sjón.  Jafnmikill vorboði og hrossagaukurinn.

Þann 16. júní næstkomandi verður haldið hér mót sem ber heitið “Stígvélafótboltamót”, það er s.s. fótbolti þar sem fótabúnaður verður eingöngu stígvél.  Hann verður leikinn niður í fjöru á sandvelli.  Maður krossleggur bara fingurna og vonar að einhverjir sýni þessu áhuga.  Ég er fullviss um að þetta verði algjör snilld !

Svo er Jónsi búinn að skipta um gír í atvinnumálum. En hann er búinn að fá vinnu á meðferðarheimilinu Árbót í Aðaldal.  En þar eru vistaðir unglingar sem vægast sagt eiga skrautlega og erfiða fortíð.  Rúnar í Hóli hafði nú að orði að honum þættu biðlistarnir heldur langir, Jónsi að verða 39 ára gamall og væri fyrst núna að komast að.  En betra seint en aldrei.  Ég er viss um að hann á eftir að pluma sig vel þarna.

Jæja þetta er orðinn ágætur fréttapistill í bili.  Kveðjur úr veðravíti.

<object width="470" height="370"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/f4B-r8KJhlE"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/f4B-r8KJhlE" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="470"

Þetta er algjör snilld.  Eiginlega engin orð til yfir svona.  Klikkið á neðri/stærri linkinn og upplifið þetta sjálf.  Ég fékk bókstaflega tár í augun !!!

Þar kom að því.  Nú get ég bara ekki orða bundist.  Það eru s.s. kosningarnar næstkomandi sem brenna á vörum mér í þetta skiptið.  Maður er orðinn hálf þreyttur á þessum stanslausa kosningaáróðri sem nánast er troðið að manni, í hvert skiptið sem maður dirfist að kveikja á sjónvarpi eða útvarpi.  Ég persónulega er farin að forðast að hlusta t.d. á útvarpið.  Endalausar umræður og viðtöl við hina og þessa frambjóðendur, sem allir reyna að sýna fram á að þeir séu betri en mótframbjóðandinn, og nota hvert tækifæri sem þeir geta til að upphefja sig á kostnað hinna. 

Nú megið þið ekki misskilja mig, og halda að ég sé anarcisti sem þoli ekki pólítík, og setji alla undir sama hattinn.  Það er alls ekki svo.  Sem betur fer, eru sumir sem kunna að ræða saman á málefnalegum grundvelli án þess að samræður þeirra fari út í skítkast og sandkassaleik.  En staðreynd málsins er sú að það eru bara allt of fáir sem kunna þessa list.  Já, ég segi list, því að þetta er heilmikil kúnst, að kunna að skiptast á skoðunum, og vera ósammála hinum aðilanum, án þess að verða fúll.  Þá villist maður oft inn á þann veg að bregða fyrir sig hroka og verða æstur.  Þetta er svo sem vegur sem nánast allir, held ég, villast stundum inná þó ætlunin sé önnur, og ferðin hafi verið byrjuð með allt öðru hugarfari.  Allavegana villist ég þangað af og til.  En stundum missir maður sig, og lítið við því að gera þá stundina, sérstaklega þegar manni finnst hinn aðilinn tala niður til manns og sýnir málefninu skilningsleysi og yfirgang.  Og lygar og ósannsögli eru eitthvað sem fær mann yfirleitt til að telja mörgum sinnum upp að tíu áður en maður springur, þó svo að í raun ætti maður að láta hlutina fara inn um annað eyrað og út um hitt, og hugsa sem svo að þessi aðili sem fær útrás með því að tala niður til þín, sé sjálfum sér verstur, og það sem hann lætur út úr sér, segi meira um hann en þig.  En það er nú bara svo að fólk er jafn misjafnt og það er margt, og allir í órafjarlægð frá því að vera fullkomnir.  Eina sem við getum gert er að viðurkenna mistök okkar og annara, og reyna að læra af þeim, til þess að við gerum sömu mistökin ekki oftar en einu sinni.  Helst ekki oftar.

Annað er svo það sem fær húðina á mér til að rísa.  Og það eru heimsóknir frambjóðenda á vinnustaði, stofnanir og aðra staði þar sem hópur fólks er staðsett þá stundina.  Ég spyr núna bara svona út í bláinn.  Hvers vegna í ósköpunum geta þessir blessuðu frambjóðendur aldrei látið sjá sig innan um fólk  á öðrum tímum en bara rétt fyrir kosningar?  Mér finnst þetta hálf hallærislegt ef ég á að vera hreinskilin.  Ekki það að fólkið sé eitthvað ómerkilegt, heldur finnst mér aðferðin frekar slepjukennd.  Mér finnst þetta algjörlega áhrifalaust.  Einu áhrifin sem þetta hefur á mig, eru akkúrat öfug við það sem þessir líka annars ágætu frambjóðendur eru að reyna fiska eftir.  Ef að margir ( og það eru ansi margir ) myndu leggja það á sig að vera sýnilegri inn á vinnustöðum, og innan um fólk á öðrum tímum en bara rétt til að sníkja út atkvæði örfáum vikum fyrir kosningar, þá finndist mér það gott mál.  Mér finnst það frekja að ætlast virkilega til þess að fólk gefi mönnum atkvæði sitt, þegar þeir eru nánast ósýnilegir allt árið um kring, með örfáum undantekningum hér og þar. 

En það er nú þannig að flestir ef ekki allir sem áhuga hafa á þjóð vorri, hallast frekar að einum flokki en öðrum.  Og ég tek sem dæmi:  Ef Jón Jónsson væri vanur að kjósa vinstri græna, og Frikki Framsóknarmaður kæmi inn á vinnustað Jóns til að vinna sér inn atkvæði hans, þá er ég fullviss um að Jón skiptir ekki um skoðun bara vegna þess Frikki lætur sjá sig í þetta eina skipti til að brosa og segja fallega hluti.  Það þarf meira til að fá menn yfir á sitt band. 

En þess fyrir utan hef ég fulla trú á því að allir sem eru að reyna koma sér og sínum flokk á framfæri, eru að því vegna þess að þeir hafa trú á sjálfum sér, og vilja gera mikla og góða hluti fyrir landið og okkur.  Ég leyfi mér að trúa því að enginn sé í pólitíkinni til þess eins að níðast á “andstæðingum” sínum.  En mér leiðast þessi skítköst sem vilja nú oft loða við “tíkina”, og ómálefnalegar umræður á milli manna.  Slíkt fólk ætti að mínu mati, að fara út í búð, verða sér úti um skóflu og fötu, demba sér í sandkassan út á leiksvæði, og halda sig vinsamlegast þar.

Svo vill ég skjóta svolítið á gesti þessarar síðu, sem ég er ævinlega þakklát fyrir sýndan áhuga á skrifum mínum.  Hér á síðunni er skoðanakönnun sem ég setti inn fyrir nokkru síðan.  Hún er nú ekki sú fyrsta sem ég hef sett inn, en hún hefur fengið lökustu viðbrögðin frá upphafi.  Eruð þið virkilega svona hrædd við að kjósa?  Þið vitið örugglega að þetta er nafnlaus könnun !!!  Allavegana hvet ég ykkur til að sýna skoðun ykkur.

Ég ætla ekki að hafa þetta lengra, en það er búið að vera ólag á netinu hjá okkur hér í sveit, þannig að ef ég held áfram að skrifa núna, þá verður þetta blogg mitt margra síðna langt, en ég læt þetta duga.  Vona að þetta verði komið inn áður en sumrinu lýkur !!!

            Já ég er á lífi.  Hef ekki gefið mér tíma til að sinna skrifum núna í dágóðan tíma.  En ég er komin aftur og ætla mér að gefa frá mér misgáfuleg orð eins og vanalega.

            Við hjónakornin skelltum okkur í gott páskafrí.  Fórum suður þann 31. mars og komum okkur ekki heim fyrr en þann 9. apríl.  Brunuðum suður í Grindavík til allra misskrýtnu ættingjanna okkar ( samt skrýtnir á mjög góðan hátt !!! ) og gistum þar í tvær nætur.  Við skelltum okkur svo austur fyrir fjall á sunnudeginum til að skoða hross, sem við svo ákváðum að kaupa.  Hann er frekar skrautlegur á litinn sá fákur.  Hann er bleikálóttur, skjóttur, sokkóttur og tvístjörnóttur.  Hann er á 6. vetri og er rétt grunntaminn.  Eigandinn ( fyrrverandi núna ) fór á bak fyrir okkur og ég skellti mér svo á eftir honum.  Það gekk með eindæmum vel, hann þarfnast auðvitað vinnu en ég er fullviss um að þetta verði góður reiðhestur.  Hann er kröftugur og með mikið fax og tagl.  Eiginlega svolítill töffari !!!

            Á mánudeginum skelltum við okkur norður í Borgarfjörðinn í sumarbústað, í Munaðarnesið nánar tiltekið og vorum þar í viku, í algerri afslökun og fíneríi.  Þar var auðvitað heitur pottur og var hann óspart notaður af bæði fullorðna fólkinu og yngri kynslóðinni.  Við reyndar hlógum mikið af einu atviki.  Við Jónsi ákváðum eitt kvöldið eftir að litlu grísirnir voru komnir yfir í draumalandið, að skella okkur í pottinn.  Það var komið kolniðamyrkur þannig að við ákváðum að kveikja á nokkrum kertum svona til að bæta andrúmsloftið.  Það hreyfði ekki vind, himininn var heiðskýr og stjörnubjartur þannig að þetta gat nú varla orðið rómantískara eða notalegra.  Þegar við vorum búin að njóta okkar þarna í dágóða stund, byrjaði þessi líka ægilegi hávaði neðan af Hvítánni, en hún rennur þarna beint fyrir neðan bústaðabyggðina.  Og þessi hávaði var nú ekkert smáræði.  Þarna voru semsagt komnar Álftir í mökunarhugleiðingum, og þær voru sko ekkert feimnar við að láta hug sinn í ljós.  Reyndar er ég handviss um að þeim hefur tekist að vekja einhverjar mennskar verur sem sváfu grunlausar í rúmum sínum í nærliggjandi bústöðum.  Og aldrei ætluðu blessaðir fuglarnir að ljúka sér af, það leyndi sér ekki að þeim líkaði athöfnin.  Þannig að þegar við vorum komin upp úr og inn í hús, ákváðum við að þetta hefði verið frábært kvöld.  Við áttum semsagt afar rómantískt kvöld saman í heitapottinum undir stjörnubjörtum himni og hlustuðum á “animal sex”.  Einafaldlega fullkomið ( eða þannig ). 

            En nú erum við komin aftur í paradís og hversdagsleikurinn tekinn við.  Alltaf hálf erfitt að byrja aftur að vinna eftir gott frí.  En einhver sagði “Vinnan göfgar manninn” og ég trúi því.

            Hér er nú orðið hálf vetrarlegt aftur. Eiginlega bara skrýtið því maður var orðinn vanur þessu vor veðri sem hefur ráðið ríkjum nú í langan tíma.  Nú er aftur á móti allt orðið hvítt og vetur konungur minnir okkur á að hann hefur enn völdin ( þó svo að völdin hafi dvínað með árunum, en þannig er það nú bara ).

Já, góðan daginn.  Nú situr mín svefnvana og geðvond með eindæmum við tölvuna að skrifa þessi orð.  Ég er ekki allveg að fíla þessar endalausu svefnlitlu nætur sem ég er búin að upplifa undanfarið.  Það byrjaði fyrir rétt rúmri viku síðan, eða á föstudaginn 23.mars.  Við fórum í suðurferð eins og flestir vita í Borg óttans með alla familíuna.  Þá um kvöldið ákveður hlaupabólan sem búin var að hanga í Dagbjörtu í óákveðinn tíma að láta sjá sig, við allveg einskæra gleði foreldranna.  Þannig að það var æla og bullandi hiti alla aðfaranótt laugardagsins, og þar af leiðandi lítið sofið um þá nótt.  Og alla helgina var þetta reyndar svona.  Litla skott var bara mjög slöpp og mjög örg og pirruð alla helgina og óróleg allar 3 næturnar sem við sváfum í Rvk.  Gaman gaman!!!  Ekki tók betra við á mánudagsmorgunn þegar familían var að undirbúa brottför úr borginni.  Þá vaknaði Jónsi upp snemma um morguninn með ægilega magaverki og eftir því sem leið á daginn varð hann slappari og slappari, þannig að heimferðin var ekkert sérstaklega ánægjuleg.  Þrjú börn í aftursætinu, ein með hlaupabóluna, annar með hálsbólgu, Jónsi með magakveisu, beinverki o.þ.h. , og ég svo ógeðslega þreytt, að ég gat ekki haldið mér vakandi við stýrið og var farin að dotta við stýrið, sem er einhver sú óþægilegasta tilfinning sem ég get hugsað mér.  Þannig að Jónsi þurfti að taka við stýrinu í Hrútafirðinum allveg að drepast.  Við vorum vægt til orða tekið fegin að komast heim og upp í rúm það kvöld. 

            Á þriðjudagsmorgunn fer Hjalti Þór í skólann en hringir heim um 10 leytið og er þá orðinn mjög veikur, með magapest og næs,þannig að ég sótti hann áður en ég fór í vinnuna og skipaði honum beina leið í rúmið. 

            Aðfaranótt miðvikudags og fimmtudags voru þær skottur hjá ömmu sinni, og allt í fína lagi, fyrir utan að Dagbjört Nótt er búin að vera mjög lítil í sér og ennþá styttri þráðurinn í henni.  Svo sofa þær hér heima síðastliðna nótt, og ég segi bara “hvenær ætlar þetta að hætta”.  Það brást ekki að cirka hálftíma klukkutíma eftir að við vorum komin upp í rúm, þá byrjaði Jónína Freyja að æmta og grenja upp úr svefnrofunum ( nánast fastur liður á hverju kvöldi ) þannig að það kostaði þónokkrar framúr ferðir inní herbergi til þeirra, til að róa hana niður og fá hana til að sofna aftur.  En þá tók minnsta trippið upp á því að vera vakandi líka, og allveg sama hvað ég sat lengi hjá henni í hvert skiptið, þá breytti það engu máli.  Þegar mér fannst hún vera allveg örugglega sofnuð, fór mín að fikra sig nær brúninni á rúminu og smám saman að hurðinni og loks inn í herbergi mitt og upp í rúm.  En nei nei, það brást ekki að Dagbjört var komin inn til manns aftur svona rétt eftir að maður var lagstur á koddann.  Svo ofan í það, þá var Jónína Freyja komin með bullandi hálsbólgu og er enn með.

            Og svo er maður byrjaður að pakka niður fyrir næstu suðurferð sem verður farin á  morgunn.  Ég segi bara “Hvar endar þetta allt saman”  Ég gæfi mikið fyrir það að fá heila nótt í ekkert nema svefn.  Ég er orðin dauðleið á þessu vakeríi,maður gæti haldið að það væri ungabarn hér á heimilinu en svo er nú aldeilis ekki. 

            Jæja ætla að hætta, ágætt að fá svona smá útrás fyrir pirringnum,,, er á leið í vinnu þannig að hann verður eiginlega að rjúka úr mér á leiðinni. 

            Kærar kveðjur frá fröken geðvondri.

Jæja, þá styttist í suðurferðina.  Ætlum að leggja af stað snemma á föstudagsmorgunn, ef allt gengur eins og það á að ganga.  Höfum tekið íbúð á leigu í Sólheimunum í “Borg óttans” ( hey, þetta er nú dálítið mótsagnakennt, Sólheimar í Borg óttans! ) sem er í eigu starfsmannafélags Húsavíkur.  Býst við að það verði mjög fínt.  En þetta verður fjörug helgi og lítið um afslökun, því á laugardaginn förum við til Grindavíkur í yfirhalningu hjá Ragnheiði, og kíkjum þá líklega á einhverja skrýtna ættingja í leiðinni.  Svo er fermingarveisla hjá Hjalta Geir litla bróður á sunnudaginn, og einhversstaðar um helgina þurfum við að finna tíma til þess að skoða eitt hross sem við þá jafnvel kaupum ef okkur líst vel á gripinn, en sá gripur er einhversstaðar á höfuðborgarsvæðinu, nánar auglýst síðar !!! 

            Hér í gærnótt ( aðfaranótt miðvikudags ) varð smá breyting á heilsufari eins fjölskyldumeðlims.  Klukkan ca. tvö skreið Jónína Freyja upp í ( sem reyndar gerist nokkuð oft, þannig að það í sjálfu sér er ekki í frásögur færandi ) og vildi sofa í “mömmu og pabba” rúmi.  Ég vaknaði við þetta brölt en var svo syfjuð að ég hugsaði með mér í svefnrofunum “Æi, ég nenni ekki að fara með hana yfir í sitt rúm, ég leyfi henni bara að kúra hjá mér.”  Og sem betur fer var ég of syfjuð til að nenna neinu, því að klukkan ca. hálf fjögur fór mín að láta illa og umla og velta sér.  Hún fór að kvarta yfir því að sér væri illt í maganum, og örstuttu síðar sagði hún “ég þarf að æla,” og heyrði ég þá að mín var að byrja að kúgast.  Ég varð allveg rosalega fljót að vakna,     ( eins og lesendur hljóta að skilja ) og ég held ég sé ekki að ýkja þegar ég segi ykkur það, að ég hef aldrei verið eins fljót inn á baðherbergi, úr rúminu, hvorki fyrr né ( að ég held fram ) síðar !!!  Ég held ég hafi náð þangað í ca. fjórum skrefum og á þrem sekúndum, með stelpuna í fanginu, og þótt ótrúlegt sé, þá náði ég að klósettinu áður en stíflan brast.  Svo stóð litla greyið yfir klósettskálinni skjálfandi á beinunum að rembast við að skila því innihaldi sem vildi fyrir alla muni komast út úr líkamanum og eitthvert annað.  Ég hugsaði bara “fjúff”  eins gott að þetta gerðist ekki á annarri hæðinni hennar inn í herbergi.  Ég sá fyrir mér þessa elsku reyna að brölta niður stigann á kojunni sinni, en ná ekki alla leið, og þá hefði yngsta skrípið fengið frekar ónotalega vakningu á neðri hæðinni, eða eigum við að segja blauta, og klístraða, og illa lyktandi.  Þannig að í heildina litið sá ég bara hvað ég er rosalega heppin að eiga barn sem skríður upp í á næturnar.  En svo skriðum við mæðgur aftur upp í með skúringafötu okkur við hlið ( svona til frekari stuðnings, því ég var ekkert viss um að ég næði jafn góðum tíma með barnið inn á klósettskálina aftur ), kaldan þvottapoka og vatn í glasi.  Og til klukkan að verða sjö í morgunn vorum við mjög duglegar að nota þessi hjálpartæki. Allt var nýtt út í æsar, og litla dúllan var ægilega dugleg í öllum framkvæmdum ( enda vel ættuð og undan miklum framkvæmdaraðilum ).  Og þannig endaði það næturævintýri, að Jónína Freyja fékk veikindafrí í leikskólanum og var orðin spræk og hress snemma sama dag. En mamman fór í vinnuna með bauga niður á hné og úfið hár, og hugsaði hlýjum hugsunum til rekkju sinnar sem beið hennar með mikilli eftirvæntingu. 

            Hef þetta ekki lenra að sinni, bið að heilsa ykkur og góða nótt( vonandi ælufría og skúringafötulausa ) !!!

Mig langar að segja nokkur orð um þetta nýja sveitarfélag okkar sem nýlega varð til vegna samruna nokkurra sveitarfélaga í eitt. Þetta sveitarfélag heitir s.s. Norðurþing. Ég var og hef alltaf verið hlynnt því að sveitarfélögin sameinuðust, og held enn fast í þá skoðun að það hafi verið rétt. En eitt er mál sem ég get bara engan vegin sætt mig við. Og það eru sorpgjöldin nýju. Áður en samruninn varð, þá borguðum við ca. 33 þúsund kr. í fasteignagjöld og sorpgjöld til Kelduneshrepps. Sorpgjaldið þá hljóðaði upp á einhverja nokkra þúsundkarla, ( man ekki í augnablikinu hversu margir ) held að það hafi verið í kringum 7-8 þúsund karlinn, restin voru fasteignagjöldin. Ok, ég veit að Kelduneshreppur borgaði töluvert með sorpgjaldinu, þess vegna var það svona lágt fyrir okkur sveitunga að borga. Þannig að ég var allveg búin að búa mig undir töluverða hækkun á þeim gjöldum eftir sameiningu. Og jú jú ekki stóð á því hjá hinu nýja sveitarfélagi Norðurþingi. Inn um lúguna kom ansi feitur reikningur sem hljóðaði upp á 55 þúsund krónur sem á að borgast á átta mánuðum, s.s. skipt niður á 8 gjalddaga. Af þessum 55 þúsund króna reikningi eru sorpgjöldin 25 þúsund hvorki meira né minna. Og ég segi nú bara, fyrr má nú rota en dauðrota !!! Á hækkun átti ég von, á en guð minn góður!!!.

En þetta er í raun ekki aðalatriðið. Það sem mér blöskrar allveg gríðarlega fyrir utan verðið, þá er það sú staðreynd að við hér í dreifbýlinu erum látin borga upp á krónu jafn mikið og þéttbýlisbúarnir t.d. á Kópaskeri. Og munurinn er sá að Kópaskersbúar fá ruslið sótt heim til sín í ruslatunnurnar og fá nýja fína ruslapoka í tunnurnar hjá hér um leið. Við “dreifbýlispakkið” aftur á móti þurfum að safna heimilisruslinu hér heima hjá okkur, troða því svo upp í kerrur eða aftur í skott á bílunum okkar og keyra með það lengri leiðir í svotilheyrandi gáma sem eru á örfáum stöðum hér í Kelduhverfi og Öxarfirði. Ég spyr því eins og fávís sveitakona “Hvað er að ykkur?” “Hvar er réttlætið í þessu? Ég kalla þetta hreinlega grófa mismunun á fólki. Að við þurfum að borga jafn mikið og hinir fyrir helmingi minni þjónustu. Þetta á ekki að líðast í þjóðfélagi árið 2007. Ef að sveitarfélagið ætlar að halda þessu til streytu að láta okkur borga jafnt á við hina, þá ætlast ég líka til þess að fá nákvæmlega sömu þjónustu og allir aðrir. Þá skal sveitarstjórnin sjá til þess að við “dreifbýlisbullurnar” fáum tunnur heim á bæi og ruslabíla sem koma og tæma tunnurnar jafnoft og í þéttbýlinu. En ef sveitarstjórnarmenn eru ekki tilbúnir til þess, þá skulu þeir sýna manndóm sinn í því að lækka sorpgjöldin til okkar í dreifbýlinu.”

Annars ætti maður verulega að fara spá í að fara keyra heimilissorpinu öllu saman í tunnurnar við Stjórnsýsluhúsið á Húsavík. Það væri gaman að sjá hvaða viðbrögð það myndi vekja hjá valdamönnum þar á bæ.

Annars leyfi ég mér samt að halda það, þrátt fyrir allt, að menn reyni að gera sitt besta, og að aldrei er hægt að gera alla ánægða, þrátt fyrir góðan vilja til að bæta og laga hluti. En þetta er þrátt fyrir það bara einstaklega fávitaleg framkvæmd af hálfu sveitarstjórnar, er í anda að ég hélt útdauðrar moldarkofahugsunarhátts. En ég hélt greinilega rangt.

Hef orðin ekki fleiri að sinni. Kærar kveðjur frá dreifbýlisbullu í algjöru rusli!!